آتشبس در صورت تقویت دشمن و حمله قطعی بعد از آن، جایز نیست/مسئولیت اعلام آتش بس با ولی فقیه است
1405-01-23
یکی از مصادیق عدم جواز آتش بس را آن زمانی است که یقینا اگر آتش بسی صورت بگیرد دشمن تقویت می شود و بعد از تقویت و ساماندهی نیروهای نظامی و تجهیزات خودش، قرائن قطعیه وجود دارد که دوباره به کشور اسلامی حمله می کند، طبعا در در صورت تشخیص ولی فقیه، انجام هدنه و آتش بس جایز نخواهد بود.
_».jpg)
آیت الله عباسعلی زارعی سبزواری، استاد درس خارج حوزه علمیه قم، در گفتگویی، به تبیین شرایط و مسئولیت هدنه یا آتش بس پرداخت که تفصیل آن به شرح زیر است:
در حقیقت هدنه به یک صلح موقت قطع میگویند و همان تعبیر به آتش بس است. طبعا هدنه در جهت حکم شرعی تابع مصلحت است که در انجام این صلح موقت برای مسلمین وجود دارد. بر اساس ادلهای که در شرع وجود دارد.
هدنه امری است که حاکم شرع و ولی فقیه در زمان غیبت متصدی آن است و ولی فقیه به عنوان فرمانده کل قوای جامعه اسلامی است که می تواند بر اساس اطلاعاتی که به ایشان داده میشود، تشخیص بدهد که آیا انجام این آتش بس به مصلحت جامعه اسلامی است و در این صورت باید انجام بگیرد یا اینکه اساسا انجام آتش بس جایز نیست.
اگر آن مصلحت، یک مصلحت ملزمه التحصیل باشد طبعا انجام هدنه و آتش بس واجب خواهد بود اما اگر در انجام آتش بس مفسده وجود داشته باشد طبعا انجام هدنه هم یک امر غیر شرعی و حرام میشود.
شاید بتوانیم یکی از مصادیق عدم جواز آتش بس را آن زمانی است که یقینا اگر آتش بسی صورت بگیرد دشمن تقویت می شود و بعد از تقویت و ساماندهی نیروهای نظامی و تجهیزات خودش، قرائن قطعیه وجود دارد که دوباره به کشور اسلامی حمله می کند، طبعا در در صورت تشخیص ولی فقیه، انجام هدنه و آتش بس جایز نخواهد بود.